Antjie Krog se digterskap het begin met verset teen taal en gesag wat meer was as jeugdige rebelsheid dit was n begeerte om die taal slf los te maak van beperkinge. Kwessies rondom gewete, geheue en taal word nou, in haar eerste digbundel in agt jaar, tot n nuwe intensiteit gevoer. Uit di gedigte blyk n diep verknogtheid aan haar geboortegrond en n volgehoue betrokkenheid by die land se komplekse geskiedenis. Te midde van verse waaruit n woede oor sosiale ongeregtighede spreek, is daar ook treffende familieverse, verse oor die generasies vorentoe en terug, waarin die gesprekke opklink wat ons elke dag om ons hoor. Ook verse oor afskeid, waarvan die huldigingsvers vir Mandela n hoogtepunt is. Maar dit is verl weens die ontwrigting van taal juis om nuwe betekenis te skep dat Antjie Krog n opwindende digbundel lewer. Ook in Engels as Synapse verkrygbaar.